علی اصغر(ع) غنچه ام ازچه چنین پژمردی جان زجان پدر خود بردی علی اصغر توگل ناز منی آخرین افسر جانباز منی دیده واکن که دلم خون شده است چشمم از لعل توجیحون شده است رنگ رخساره ی توزرد شده همنشین دل من درد شده ازچه اینگونه به تاب افتادی چه شده از چه زخواب افتادی گوش تاگوش چرا پاره شده درد لب تشنگیت چاره شده از رخ ماه تو شرمنده شدم محوآن روی تو وخنده شدم بند قنداقه ی تو باز شده ای کبوتر گه پرواز شده بی تو ای رود سراپا دردم من چه سان سوی حرم برگردم وای از آن دم که بسوزد افلاک دشمنم جسم تو گیرد ازخاک وای از آن دم که شود اینک طی مادرت رأس توبیند برنی

عطش اى عطشت رمز ميستان عشق بارگهت كعبه ي مستان عشق چيست ندانم عطشت راكه هست سوخته از آن دل عطشان عشق هركه توسّل به توجست ازعطش داد خدايش دل سوزان عشق كرببلا چشمه ي جوشان ومن تشنه ي آن زمزم بستان عشق قسمت من كن حرمت تا شوم مُحرم آن روضه ي رضوان ِعشق آب نجويد جگر تشنه ام تا كه كند ياد گلستان عشق اى به فداي لب خشكيده ات جانِ من وما و همه جان عشق اشكِ دو چشمم زچه بارانى است اشك ، مي باده بدستان عشق جرعه اى از كوثر عطشانِ خويش ده تو مرا ، اى مهِ تابان عشق تا كه حيات است به ياد لبت گريه كنم همچو يتيمانِ عشق گو بنويسند حق فاطمه(س) نامِ «مرصّع»به

گلستان کربلا گلستانی گل ویک باغبان بود گلستان را زمظلومی نشان بود گلستان داشت یک دسته گل یاس علمداری مثال سرو ,عباس گلستان داشت تاجی ماه بر سر جوانی لاله گون با نام اکبر گلستان داشت ازحُسنِ حسن یاد چو قاسم نوگلی گردیده داماد گلستان داشت می داد از کف خویش تمام هستی اش را با دلی ریش گلستان داشت دشتی پر ستاره بخون افتادگانی پاره پاره گلستان داشت گلهایی بخون تر ولی یک غنچه اصغر داشت پرپر گلستان داشت کم کم آب می شد ولی مثل طلای ناب می شد گلستان داشت داغ باغبان را حسینش کشته ی تیر وسنان را گلستان داشت دریایی پر از خون لبانی تشنه چشمانی چوجی